İşkence ve ‘güzellik’

Vahid, küçük bir tesadüf sonucu, yıllardır duymadığı ama aklından hiç çıkmayan o sesi duyuyor: İşkencecisinin takma bacağından çıkan o ses... 

Yıllar önce rejim karşıtı olduğu gerekçesiyle hapse atılan Vahid, her seferinde gözleri bağlı olduğu için yüzünü göremediği bu adamdan o kadar acımasızca işkence görmüştür ki, bedenindeki kalıcı hasarların acısını hâlâ çekmektedir. İşkenceci, cezaevinde ‘İkbal’ takma adıyla bilinmekte, ama mahkûmlar Suriye’de savaşırken kesilen bacağı yerine takılan protez bacağın sesinden hareketle ona ‘Tahtabacak’ demektedir. 

Jafar Panahi’nin bu yıl Cannes’da Altın Palmiye kazanan Yek Tesadof-e Sadeh (Basit Bir Kaza) adlı filmi, son derece sade bir sinema diliyle, tek bir işkence sahnesi bile göstermeden ve hep ‘şimdiki zaman’da kalarak, Vahid ve arkadaşlarının Tahtabacak’la hesaplaşma çabasının hazin öyküsünü anlatıyor. 

Küçük kızı ve hamile karısıyla yoldayken önce bir köpeği ezen, sonra da araba bozulduğu için yolda kalan Tahtabaca