Kalbimin ‘hikmeti’

Sevgili Nâzım,

Küçüktüm, yaralıydım ve bir gün seni tanıdım. Kitaplıkta değil ama divanın altında gizli bir kutuda Bulgaristan’da basılmış dokuz cilt şiir kitabını buldum. Odama kapanıp yatağa uzandım. Dizelerin günler ve geceler boyunca benimle oldular. Sen beni büyüttün. Dünyada benden gizlenen gerçekler varmış onları öğrettin. Senin güzelliğine âşık oldum. Düşlerimde seninle arkadaş oldum. Bu dünyada senin yaşamış olduğun gerçeği, senin ışığın, karanlık günlerde içimi ışıttı. Seninle dünyanın her yanındaki yoksul ve yaralı insanların acılarına dokundum. Dünya değişebilir; daha güzel günler gelebilir diye umutla doldum. Ama en önemlisi Nâzım, şiirin bu dünyada çok özel bir yerde durduğunu, büyülü ve büyük bir söz olduğunu anladım. Sözcüklerin böylesine bir uyumla yan yana gelişi, birbirlerine dokunup uzaklaşmaları, uzaklardan gelen yankılarının iç burkan sedası, birbirlerine karışıp erimeleri, gerilip yumuşamaları, coşkuyla patlamaları, hınzırlıkları ve tatlılıkları beni b